Dün yazmam gereken yazıyı ancak bugün yazabiliyorum. Pazartesi günü şehidimizin cenazesinden sonra bende yazıyazacak hal kalmadı. Çünkü benim hafızam 1984 yılında idi.Çünkü 9 Ekim 1984 günü kayınbiraderim Cengiz Karaca Hakkari Çukurca'da hainlerce kurulan pusuda vurularak şehit olmuştu. Tam 7 arkadaşı ile beraber.
Geçtiğimiz Cumartesi günüde yine Hakkaride Oğuzumuz 11 arkadaşı ile şehit oldu. Ben dün ilk ve sonu yaşadım. Nasıl duygulanmam ki.
Bundan 26 yıl önce en sevdiğimiz değerimizi kaybetmiştik. Cengiz şehit olurken hanımıda aynı gün bir kız çocuğu dünyaya getirdi. Şimdi o kız çocuğumuz üniversiteyi  bitirdi ve ekmeğini eline aldı.
Ama hiç babasını göremedi. Cengiz'ler Oğuzlar bizim ülkemizde hiç bitmez. Normal bir savaş olsa inanıyorum ki yaşlısı genci herkes ölüme hazır bu ülkede. Ancak çocuklarımıza sıkılan kahpe kurşunlar hepimizin yüreğini acıtıyor. Bunu hazmedemiyoruz. Zamanın cumhurbaşkanı "bir avuç çapulcu" dediği insanlar şimdi atamızın kurduğu TBMM'de boy gösterip hepimize kafa tutmuyor mu?
Çocuklarımızı kahpece öldürenlerin arkadaşları Habur sınır kapısında kahraman gibi karşılanmıyor mu? ben bunu hazmedemiyorum. Neyse yazılacak çok şey var. ben burada kısa keseyim. Siz benim ne demek istediğimi anladınız.
********
Dün sizde fark ettiniz mi bilmiyorum.
Şehidimizin cenazesinde en çok kadınlar vardı. Kadınlarımız artık cadde ve sokaklara bu kadar kalabalık çıktı ise bu eli kanlı teröristlerin sonu demektir. Genç yaşlı kadınlarımız hep beraber "kahrolsun PKK" diye haykırdı. İçindeki kini nefreti dışarıya çıkardı.
Yeter artık dedi.
Birde beni en çok beni ne etkiledi biliyor musunuz..
Başbakanımızın Romanlar diye hitap ettiği komşularımızın, arkadaşlarımızın kadınları ve erkeklerinin çokluğu. Biz birbirimize o kadar çok kaynaşmışız ki bizi ne kadar ötekileştirseler de biz ayrılmaz bir parçayız.
Dün cenazede bunu benim gibi herkes gördü.
Açılım adı altında bizi ötekileştiren, bizden ve sizden diye ayıranların bunu gelip görmesi gerekir.
Bırakın bizi bu topraklarda komşularımızla iyi, güzel, mutlu yaşayalım. Gözyaşlarım daha fazla yazı yazmama engel olduğu için burada kesmek mecburiyetindeyim.
Yazımıda Cengiz ilk şehidimizdi,
Oğuz son şehidimiz olsun. YETER ARTIK diye sonlandırıyorum.